Afwezig

FMS (Flexible Manufacturing Systems) hebben we tijdens eerdere edities van de EMO veel gezien: er kwam geen eind aan de metershoge stellingen en  pallets met werkstukken die over uitgebreide railsystemen heen en weer reden tussen de machines. Nu bijna niet gezien en niemand heeft het er meer over. Flexibiliteit anno 2011 is enkelstuksfabricage  met een seriegrootte van één of iets meer. En dan ga je niet investeren in meterslange gangpaden.

Ook de armen-en-benen-machines, zoals je hexapods oneerbiedig kunt noemen, zijn vertrokken. Richting technische musea? Eigenlijk wel jammer, want het was schitterende machinebouw dat je mooi kunt fotograferen en filmen. Blijkt toch dat niet alles wat inventief is, ook de weg vindt naar de dagelijkse praktijk.

‘Near net shaping’ lijkt ook maar niet door te breken. Integendeel, het lijkt wel of ook buiten de aerospace-sector meer en meer producten hun vorm krijgen door volmateriaal te verspanen. Op zich komisch, stel je eens voor dat je een huis zou frezen uit een blok beton van tien meter in het vierkant. Op de EMO Hannover 2011 zag je veel boortapcentra, die wij  ‘Apple’-machientjes noemen, die door middel van frezen werkstukken als behuizingen van smart phones en tablets hun vorm geven. In Azië schijnt een markt te zijn bij bedrijven als Foxconn die jaarlijks duizenden van deze machines kan opnemen.

Verspanen met minimaalsmering? Ook niks meer over gehoord. De drukken en volumes spuiten de pan uit. Als bij een machinedemonstratie nu de machine aangezet wordt, is binnen eentiende van een seconde de machineruit volledig overspoeld met emulsie. Maximaalsmering!

Met dit in het achterhoofd moet je bij de  volgende editie in 2013 in Hannover eigenlijk weer een rondje lopen langs de noviteiten van 2011.