Urenstuwmeer

 De onderneming in kwestie besloot het uit te zitten. "Geen ontslagen", was de leidraad; ook al gelet op het gebrek aan goede vakmensen. 2009 werd een rampjaar. En dit jaar bleef het bij hem dooretteren. Dus moesten er tóch mensen uit. Niet veel, maar het was wél nodig. Ondanks dat in 2009 bij iedereen het vakantietegoed helemaal afgebouwd was. De verwachting is dat 2010 nog te mager blijft. Terwijl er wel zicht is op nieuwe, langlopende orders. In 2011 zet de groei in. Mijn gesprekspartner schat in dat in 2012 het gebrek aan goede metaalbewerkers weer uitgroeit tot hét thema in de branche.

Wat hij in elk geval gaat veranderen is de afrekening van overuren. Niet meer uitbetalen, maar eerst tot een maximum van bijvoorbeeld een paar honderd uur opsparen in een ‘urenstuwmeer'. Bij een volgende marktkrimp wordt eerst de uren-plus opgebruikt en eventueel een min-tegoed opgebouwd aan uren die later ingehaald moeten worden bij een volgende piek. Is dat niet voldoende, dan wil hij à la carte kunnen reageren door het aanbieden van de aankoop of verkoop van extra vrije dagen of de mogelijkheden om tijdelijk korter of langer te kunnen werken. Dus flexibeler, maar wel met behoud van werkgelegenheid. Een goed streven.